| Fl 2:1. | Ef nokkurs má sín upphvatning í nafni Krists, ef kærleiksávarp, ef samfélag andans, ef ástúð og meðaumkun má sín nokkurs, |
| Fl 2:2. | þá gjörið gleði mína fullkomna, með því að vera samhuga, hafa sama kærleika, einn hug og eina sál. |
Í þessa bæn leggur Páll alla sína hvatningu í nafni Jesú Krists, allan sinn kærleika í ávarpinu til þeirra og bróðurlega ástúð. Hann vísar líka til samfélagsins, sem hann á við þá í Jesú Kristi og í heilögum anda, vísar til miskunnar þeirra í kærleika til hans að gera gleði hans fullkomna.
Það sem skyggir á hina fullkomnu gleði Páls í samfélginu við Krist Jesú í fangelsinu, er að vita af óeiningunni í söfnuðinum -- að þeir skuli ekki vera samhuga. Á þessu sjáum við hve alvarlegt það er, þegar óeining ríkir í samfélagi trúaðra manna.| Fl 2:3. | Gjörið ekkert af eigingirni eða hégómagirnd. Verið lítillátir og metið aðra meira en sjálfa yður. |
| Fl 2:4. | Lítið ekki aðeins á eigin hag, heldur einnig annarra. Verið með sama hugarfari og Kristur Jesús var. |
| Fl 2:5. | Verið með sama hugarfari og Jesús Kristur var. |
Í fyrri málsgreininni nefnir Páll tvær tegundir synda í hugarfari manna. Það er eigingirnina og hégómagirndina. Við eigum að líta á þessar hvatir sem synd í lífi okkar, hvenær sem þær skjóta upp kollinum í huga okkar eða hjarta.
Eigingirnin er ríkur þáttur í eðlissynd okkar. Páll gefur hér ráð fyrir trúaðan
einstakling til að berjast á móti þeirri tilhneigingu: Verið lítillátir og metið aðra meira en
sjálfa yður.
Þetta er erfitt í framkvæmd, en ef þetta er gert í kærleika vegna Jesú Krists,
þá er þetta gullin regla.
Hvað er hégómi? Við skulum líta á hvað orðabækur segja um það:
Hégómi er lygi, ósannindi, uppspuni, ímyndun og fals.
Hégómagirnd er því tilhneiging og jafnvel sterk löngun til blekkinga, ekki síst að blekkja aðra gagnvart eigin persónu -- látast vera annar en hann er í raun og veru -- innst inni, til þess að vera meira metinn af öðrum en efni standa til. Sá maður sem er haldinn þessum lesti, hefur því oftast ofmat á sjálfum sér, en er þá -- eða líka -- vísvitandi að blekkja aðra um sig eða um álit á sér.
Seinni málsgeinin er leið til lækningar á þessu hugarfari, en það er að minnast Jesú sem Guðssonar og frelsara okkar og hafa hann að fyrirmynd.
| Fl 2:6. | Hann var í Guðs mynd. En hann fór ekki með það sem feng sinn að vera Guði líkur. |
| Fl 2:7. | Hann svipti sig öllu, tók á sig þjóns mynd og varð mönnum líkur. |
| Fl 2:8. | Hann kom fram sem maður, lægði sjálfan sig og varð hlýðinn allt til dauða, já, dauðans á krossi. |
Jesús var í Guðs mynd, þ.e. sem andi, áður en hann gerðist maður, fæddist hér á jörð
sem mannsbarn, drengurinn Jesús. Það er kallað holdtekja Guðssonarins.
Í upphafi Jóhannesarguðspjalls er hinn himneski Guðssonur nefndur lógos
,
= orðið
. Holdtekjunni er síðan lýst þannig:
Og orðið varð hold og hann bjó með oss,
þ.e. þessi persóna Guðs fæddist sem mannsbarn og bjó meðal ættmanna sinna.
Hugtakið orðið
hefur því miklu víðtækari merkingu en það hefur í okkar
daglega máli, því það var Guð hjá Guði fyrir alla sköpun, og með þessu orði
og fyrir þetta orð var allt skapað.
(Jh. 1:14a)
Hér höfum við einfalda en sanna mynd og skýringu á lítillæti Guðssonarins frá því er hann var í dýrðinni hjá föðurnum á himnum -- áður en hann gerðist maður -- mannsbarn: Hann, sem var Guð í eða hjá Guði, lítillækaði sig og gaf sig í það að fæðast sem mannsbarn af konu til þess að gera það sem Adam gat ekki, -- að lifa syndlausu lífi hér á jörð, taka á sig hegninguna, sem syndafallið leiddi yfir mannkynið og standast allar mannlegar freistingar, þótt hann yrði sannur maður og taka síðan hegninguna á sig í svívirðilegum dauðdaga.
Niðurlæging hans varð upphefð hans frammi fyrir föðurnum:
| Fl 2:9. | Fyrir því hefur hann hátt upp hafið hann og gefið honum nafnið sem er hverju nafni æðra, |
| Fl 2:10. | til þess að fyrir nafni Jesú skuli hvert nafn beygja sig á himni, jörðu og undir jörðu |
| Fl 2:11. | og sérhver tunga játa Guði föður til dýrðar: Jesús Kristur er Drottinn. |
Þetta er kjarni kristindómsins, opinberun á guðdómi Jesú Krists og frelsunaráformi Guðs fyrir synduga menn.
En frelsunin er ekki byggð á verkum mannsins sem frelsast, heldur á lífi, verki og fórn Jesú sjálfs fyrir syndarann: Frelsunin fæst fyrir trú syndarans á Jesú Krist sem persónulegan frelsara hans.
| Fl 2:12. | Þess vegna, mínir elskaðir, þér sem ætíð hafið verið hlýðnir, vinnið mú að sáluhjálp yðar með ugg og ótta, eins og þegar ég var hjá yður, því fremur nú, þegar ég er fjarri, |
| Fl 2:13. | því að það er Guð, sem verkar í yður bæði að vilja og framkvæma sér til velþóknunar. |
Þótt við höfum gefist Jesú Kristi, þurfum við líka að vinna að sáluhjálp okkar með ugg og ótta. Þá er átt við óttann um að falla frá Guði, frá lifandi samfélagi við Jesú Krist. Við þurfum alltaf að vera á verði, þótt við séum búin að gefast Jesú, vegna veikleika okkar gagnvart syndinni í einhverri mynd, vera á verði fyrir því að varðveita samfélagið við Jesú og falla ekki í synd.
Veikleiki okkar í trúnni kemur oft fram í því að við þreytumst og sljóvgumst við að varðveita samfélagið við hann. Við verðum upptekin af einhverju öðru. Það er ekki þar með sagt að það sé eitthvað syndsamlegt sem upptekur hugann, heldur að hugurinn er upptekinn að einhverju svo að samfélagið við hann sljóvgast. Hugurinn er bara upptekinn. Hættan er þó ennþá meiri, ef um er að ræða eitthvað syndsamlegt, sem við erum veik fyrir.
En ef við erum þannig á verði gagnvart tregðu okkar og hættunni við að falla frá
nánu sambandi við Jesú, þá er það
Guð, sem verkar í okkur að vilja og framkvæma sér til velþóknunar.
Sért þú í samfélagi við Guð í Jesú Kristi, er þér það unun að vera verkfæri Drottins
með vitnisburði eða verkum. Ekkert jafnast á við það. Það er mín reynsla.
| Fl 2:14. | Gjörið allt án þess að mögla og hika, |
| Fl 2:15. | til þess að þér verðið óaðfinnanlegir og hreinir, flekklaus Guðs börn meðal rangsnúinnar og gjörspilltrar kynslóðar. Þér skínið hjá þeim eins og ljós í heiminum. |
Hér er fyrst og fremst átt við það sem miðar að því að efla ríki Guðs. Það getur verið persónulegur vitnisburður, vingjarnleg framkoma og aðstoð eða hjálp eða greiðasemi. Skortur á hlýlegri framkomu við ókunnuga, sem koma t.d. í fyrsta skipti á almenna, kristilega samkomu eða á mót, getur haft svo alvarlegar afleiðingar að þessi einstaklingur snúi baki við öllum kristindómi.
Þetta tómlæti er því miður algengt í okkar samfélagi meðal trúaðs fólks, sem hefur glaðst yfir komu fólksins, en ekki haft sig í að yrða á hinn ókunnuga, heilsa honum og bjóða hann velkominn. Það er það sem hinn trúaði hefði átt að gera án þess að hika.
Lausnin er fólgin í því að halda sér fast við orð lífsins:
| Fl 2:16. | Haldið fast við orð lífsins, mér til hróss á degi Krists. þá hef ég ekki hlaupið til einskis né erfiðað til ónýtis. |
Páll fagnar því að mega bera trú þeirra fram fyrir Guð að loknu þessu lífi:
| Fl 2:17. | Og enda þótt blóði mínu verði úthellt við fórnarþjónustu mína, þegar ég ber trú yðar fram fyrir Guð, þá gleðst ég og samgleðst yður öllum. |
| Fl 2:18. | Af hinu sama skuluð þér einnig gleðjast og samgleðjast mér. |
Hér hugsar Páll til bænastunda sinna -- og um leið til þeirrar ábyrgðar sem hann ber sem postuli Jesú Krists og boðberi fagnaðarerindisins. Hann gleðst yfir þeirri lifandi trú, sem hann finnur hjá söfnuðinum.
| Fl 2:19. | En ég hef þá von til Drottins Jesú, að ég muni bráðum geta sent Tímóteus til yðar, til þess að mér verði einnig hughægra, þá er ég fæ að vita um hagi yðar. |
| Fl 2:20. | Ég hef engan honum líkan, sem lætur sér eins einlæglega annt um hagi yðar. - |
| Fl 2:21. | Allir leita þess, sem sjálfra þeirra er, en ekki þess, sem Krists Jesú er. - |
| Fl 2:22. | En þér vitið, hvernig hann hefur reynst, að hann hefur þjónað að boðun fagnaðarerindisins með mér eins og barn með föður sínum. |
| Fl 2:23. | Hann vona ég þá að geta sent, jafnskjótt og ég sé, hvað um mig verður. |
| Fl 2:24. | En ég ber það traust til Drottins, að ég muni og bráðum koma sjálfur. |
| Fl 2:25. | Ég taldi það og nauðsynlegt að senda til yðar Epafrodítus, bróður minn, samverkamann og samherja, en sendimann yðar og erindreka í því að bæta úr þörf minni. |
| Fl 2:26. | Hann hefur þráð yður alla og liðið illa út af því, að þér höfðuð heyrt, að hann hefði orðið sjúkur. |
| Fl 2:27. | Því sjúkur varð hann, að dauða kominn, en Guð miskunnaði honum og ekki einungis honum, heldur og mér, til þess að ég skyldi eigi hafa hryggð á hryggð ofan. |
| Fl 2:28. | Fyrir því læt ég mér enn annara um að senda hann heim, til þess að þér verðið aftur glaðir, er þér sjáið hann, og mér verði hughægra. |
| Fl 2:29. | Takið því á móti honum í nafni Drottins með öllum fögnuði, og hafið slíka menn í heiðri. |
| Fl 2:30. | Hann var að vinna fyrir Krist. Þess vegna var hann að dauða kominn. Hann lagði líf sitt í hættu til þess að bæta upp það, sem brast á hjálp yðar mér til handa. |
Þessir trúu samverkamenn Páls voru þeir Tímóteus og Epafrodítus, sem voru líka einlægir trúbræður Páls.
Í Post. 16. kap. er fyrst sagt frá Tímóteusi:
Í Lýstru er lærisveinn nokkur, Tímóteus að nafni, sonur trúaðrar konu af Gyðinga ætt, en faðir hans var grískur. Bræðurnir í Lýstru og Íkóníum báru honum gott orð. Páll vildi hafa hann með sér og umskar hann sökum Gyðinga, er voru í þeim byggðum, því allir vissu að faðir hans var grískur.(Post. 16:1-5.)
Páll tók hann með sér í fyrstu ferð sína til Evrópu, þ.e. til Filippíborgar í Makedóníu.
Um Epafródítus lesum við bara hér um í Filippíbréfinu og sjáum þar, að hann hefur lagt sig í hættu við að sendast til Rómar fyrir söfnuðinn til Páls, sem var þar í fangelsi. Í þeirri ferð varð hann mjög veikur, eins og fram kom í því, sem við lásum hér í Filipp. 2:25.
Sjáið hvílíkan föðurkærkeika Páll ber til Tímóteusar og hve mikla umhyggju hann ber fyrir Epafródítusi, þar sem hann biður söfnuðinn að taka vel á móti honum. Páll gefur honum líka góð meðmæli til safnaðarins:
Hann lagði líf sitt í hættu, til þess að bæta upp það sem brast í hjálp yðar mér tilhanda. (30.v.)
Að öðru leyti þarf ekki að skýra þennan texta, því hann er auðskilinn að næsta kapítula.
| Fl 3:1. | Að endingu, bræður mínir, verið glaðir í Drottni. Ég tel ekki eftir mér að endurtaka það, sem ég hef skrifað, en yður er það til öryggis. |
Páll leggur áherslu á eitt atriði í þessu fyrsta versi. Það er innileg hvatning til
allra sem hafa tekið á móti Jesú Kristi, sem persónulegum frelsara sínum:
verið glaðir í Drottni!
Þeir sem hafa tekið á móti Jesú Kristi sem persónulegum frelsara sínum eru glaðir í Drottni, strax þegar þeir hafa í einlægni gefist honum. Hvatning postulans er, að þeir haldi áfram að vera glaðir í Drottni, gæti þess að varðveita samfélag sitt við hann svo að gleði þeirra dvíni ekki. Látum þetta vera líka hvatningu til okkar.
Þekkir þú þessa gleði? Hafir þú gefist Jesú í einlægni, þekkir þú hana. Hún er ólýsanleg, hjartanleg innri gleði. Hún er öðruvísi en heimsleg gleði, sem skilur eftir sig tóm í hjarta. Hinn trúaði maður má þó ekki gleyma sér í gleðinni.
Í næsta versi sjáum við að söfnuðurinn þurfti að vera vel á verði til þess að geta varðveitt þetta nána samfélag við Drottin, sem þeir hlutu að dýrka og miklast af og varar menn við að miklast af eigin yfirburðum, svo sem menntun og gáfum.
| Fl 3:2. | Gefið gætur að hundunum, gefið gætur að hinum vondu verkamönnum, gefið gætur að hinum sundurskornu. |
Í þessu versi varar Páll söfnuðinn við spillingaröflunum í söfnuðinum, sem reyndu að tvístra honum. Um þá menn sem að þeim standa notar hann skáldlega líkingu, eins og Gyðingum var mjög tamt. Hann líkir spillingaröflunum eða þeim mönnum, sem að þeim stóðu við hunda,-- vonda verkamenn -- sundurskorna menn. Hér eru þrjár samstæðar fullyrðingar, sem allar fjalla um hið sama. Þetta tjáningarforn er algengt í Davíðssálmunum.
Þessa skaðvalda í söfnuðinum kallar Páll fyrst hunda.
Það er ekki verið að tala hér um dýrin hunda, heldur menn, sem eru skaðvaldar í
samfélaginu. Ísraelsmenn og Gyðingar virðast ekki hafa haft hunda sem heimilisdýr, nema
ef draga mætti þá ályktun af dæmisögu Jesú um ríka manninn og Lasarus
að það hafi verið heimilishundar ríka mannsins, sem sleiktu sár Lasarusar
í neyð hans (sbr. Lúk. 16:19-31).
Ég held, að almennur skilningur á þeirri hundasögu sé, að þar hafi verið villihundar að verki, en ekki heimilishundar. Hvergi er getið um heimilishunda í biblíunni. Orðið hundur hefur því neikvæða merkingu í biblíunni, eins og algengt er líka í íslensku máli. Hundum er hér líkt við andstæðinga Guðs.
Jesús gerir líka ráð fyrir þessu sjónarmiði áheyrenda sinna: Gefið ekki hundum
það sem heilagt er og kastið ekki perlum yðar fyrir svín,
þ.e.
kastið ekki því sem ykkur er dýrmætast fyrir þá, sem færu að eins og svínin, troða það
undir fótum sér og rifa ykkur svo í sig, sbr. Matt. 7:6.
Merking orðins hundur er því andstæðingur hins lifandi trúaða og fagnaðarerindisins. Hinn kristni maður á að gefa þeim gætur og jafnvel varast þá.
Næsta aðvörun er: Gefið gætur að hinum vondu verkamönnum.
Ekki verður
annað séð, en að hér sé átt við varasama verkamenn í kristilega starfinu meðal hinna trúuðu.
Að lokum er varað við hinum sundurskornu
. Hér getur varla verið átt við
aðra en Júdaistana
, sem höfðu smeygt sér inn í raðir hinna kristnu,
jafnvel látið skírast kristinni skírn, en síðan heimtað að hinir heiðing-kristnu létu
fyrst umskera sig og ganga þannig undir skyldur lögmálsins og taka síðan hina kristnu skírn.
Páll varar hér alvarlega við þessum mönnum, að þeir séu þessir hundar
í hópnum.
Um hina kristnu -- bæði Gyðingana og þá sem skírðir voru sem óumskornir heiðingjar -- segir hann:
| Fl 3:3. | Vér erum hinir umskornu, vér sem dýrkum Guð í anda hans og miklumst af Kristi Jesú og treystum ekki ytri yfirburðum, |
| Fl 3:4. | jafnvel þótt ég hefði þá yfirburði, sem ég gæti treyst. Ef einhver annar þykist geta treyst ytri yfirburðum, þá get ég það fremur. |
Síðan dregur Páll fram það hrósunarefni, sem Gyðingar almennt stærðu sig af, ættgöfgi og menntum og einlæga lögmálsdýrkun og lögmálsþrælkun í anda hinna ströngustu farísea og ákafa sinn sem lögmálsþjón til að reyna að útrýma fylgjendum Jesú Krist.
| Fl 3:5. | Ég var umskorinn á áttunda degi, af kyni Ísraels, ættkvísl Benjamíns, Hebrei af Hebreum, farísei í afstöðunni til lögmálsins, |
| Fl 3:6a. | svo ákafur, að ég ofsótti kirkjuna. |
Páll ályktar síðan út frá því:
| Fl 3:6b. | Ef litið er á réttlætið, sem fæst með lögmálinu, var ég vammlaus. |
Við það að Jesús greip inn í líf hans, gerbreyttist hann og allt sjónarmið hans gagnvart lögmálinu:
| Fl 3:7. | En það sem var mér ávinningur, met ég nú vera tjón sakir Krists. |
| Fl 3:8. | Já meira að segja met ég allt vera tjón hjá þeim yfirburðum að þekkja Krist Jesú, Drottin minn. Sakir hans hef ég misst allt og met það sem sorp, til þess að ég geti áunnið Krist |
| Fl 3:9. | og reynst vera í honum. Nú á ég ekki eigið réttlæti, heldur það sem fæst fyrir trú á Krist, réttlætið frá Guði með trúnni. -- |
| Fl 3:10. | Ég vil þekkja Krist og kraft upprisu hans og samfélag písla hans með því að mótast eftir honum í dauða hans. |
| Fl 3:11. | Mætti mér auðnast að ná til upprisunnar frá dauðum. |
Hér höfum við persónulegan vitnisburð Páls. Hann bendir fyrst á sitt fyrra líf. Það er ekki í mannlegri spillingu, eins og hjá mörgum sem frelsast, heldur lífí þeirri villu að treysta á frelsun fyrir lögmálið, því frelsunin fæst ekki fyrir lögmálið né fyrir góða breytni og vandaða framkomu, heldur fyrir trú á frelsarann Jesú Krist.
| Fl 3:12. | Ekki er svo, að ég hafi þegar náð því eða sé þegar fullkominn. En ég keppi eftir því, ef ég skyldi geta höndlað það, með því að ég er höndlaður af Kristi Jesú. |
Páll gerir sér það ljóst, að hann er það ekki fullkominn. En hann keppir eftir því að verða það. (Sbr. Róm. 7:22, 25.) Hann þekkti og kannaðist við synadeðlið sem býr í vitund allra manna og baráttuna gegn því.
Hann berst í einlægni gegn allri synd og syndatilhneigingu, sem er hið náttúrlega mannseðli en um leið hið synduga mannseðli. Barátta hans gegn syndaeðlinu er fyrirmynd okkar að baráttunni gegn öllu illu, bæði því sem innra með okkur bærist og því sem við vitum, að er ekki í samræmi við vilja Jesú Krists.
Með þessum orðum virðist mér Páll segja: Ég læt ekki mistök og syndir fortíðar
minnar, sem Drottinn hefur fyrirgefið mér, hindra mig eða draga úr mér kjarkinn í
því að fylgja Jesú í einlægni, en berst heils hugar gegn hinu illa, hvort heldur
sem það á hljómgrunn í syndaeðli mínu eða mætir mér í utan að komandi áhrifum.
| Fl 3:13. | Bræður, ekki tel ég mig sjálfan enn hafa höndlað það. |
| Fl 3:14. | En eitt gjöri ég. Ég gleymi því sem að baki er, en seilist eftir því sem framundan er og keppi þannig að markinu, til verðlaunanna á himnum, sem Guð hefur kallað oss til fyrir Krist Jesú. |
Við skulum hugleiða þessa yfirlýsingu Páls: Ég gleymi því sem að baki er
.
Með þeim orðum virðist mér Páll vera að segja: Ég læt ekki mistök og syndir
fortíðar minnar, sem Drottinn Jesús hefur fyrirgefið mér, draga úr mér kjarkinn til að
vinna fyrir Drottin minn og frelsara. Ég minnist þeirra aðeins til þess að minna mig á
fortíð mína og hvetja mig til ennþá meiri þjónustu.
| Fl 3:15. | Þetta hugarfar skulum vér því allir hafa, sem fullkomnir erum. Og ef þér hugsið í nokkru öðruvísi, þá mun Guð einnig opinbera yður þetta. |
| Fl 3:16. | Fyrir alla muni skulum vér ganga þá götu, sem vér höfum komist á. |
Lítum nánar á orðin, sem ég undirstrikaði hér:
Vér sem fullkomnir erum
í Kristi, merkir ekki að Páll sé hættur að syndga og
gera mistök (sbr. Róm 7:22,25), heldur að við eigum fullkomna fyrirgefningu hjá Guði fyrir
trúna á Jesú Krist. Þess vegna skaltu ganga þá götu trúarinnar sem þú hefur komist á með því
að gefast Jesú í einlægni. Þú getur treyst því fullkomlega, að hann hafi tekið þig að sér og
fyrirgefið þér allar þínar syndir.
Páll hvetur alla trúaða -- ekki síst þá sem eru að stíga sín fyrstu skref í trúnni, til þess að láta ekki minningar og ásakanir samviskunnar um fyrri syndir, verða til þess að hræða þá frá því að treysta því að Jesús hafi frelsað þá sem einstaklinga. Treystu því, að hann hafi frelsað þig sem einstakling, því hann hefur kallað þig og þú hefur gefist honum.
Aðferð Satans, lygarans, er að draga allan kjark úr trúuðum einstaklingum, sem hafa séð, að þeir séu vonlausir syndarar, eftir að þeir hafa játað syndir sínar og gefist Jesú. Takist honum þetta, hefur hann komið í veg fyrir gleðina og hamingjuna yfir frelsinu í lifandi trú á Jesú, sem hann gefur öllum þeim, sem gefast honum heils hugar, -- líka þér.
Taktu því líka til þín hvatninguna í 16. versinu: Fyrir alla muni skulum vér ganga þá götu,
sem vér höfum komist á.
Þú skalt þá hiklaust koma fram sem trúaður maður -- frelsað Guðs barn.
Og Páll bendir á sig sem fyrirmynd í þessu:
| Fl 3:17. | Bræður, breytið allir eftir mér og festið sjónir yðar á þeim, sem breyta eftir þeirri fyrirmynd, er vér höfum yður gefið. |
Hér hvetur Páll söfnuðinn til að taka sér til fyrirmyndar þá sem eru í þjónustu Drottins: hann sem postula og aðra starfsmenn safnaðarins.
Sjáið hve mikil ábyrgð hvílir á þeim, sem Guð hefur útvalið til þjónustu í Guðs ríki! Þeir eru fyrirmyndir og eiga að vera fyrirmyndir annarra trúaðra manna, sérstaklega þeirra sem eru ungir í trúnni -- fyrirmynd barna og unglinga og allra annarra safnaðarmeðlima.
| Fl 3:18. | Margir breyta, -- ég hef oft sagt yður það og nú segi ég það jafnvel grátandi -- eins og óvinir kross Krists. |
| Fl 3:19. | Afdrif þeirra eru glötun. Guð þeirra er maginn, þeim þykir sómi að skömminni og þeir hafa hugann á jarðneskum munum. |
| Fl 3:20. | En föðurland vort er á himni og frá himni væntum vér frelsarans Jesú Krists. |
| Fl 3:21. | Hann mun breyta veikum og forgengilegum líkama vorum og gjöra hann líkan dýrðarlíkama sínum. Því hann hefur kraftinn til að leggja allt undir sig. |
Þegar þú hefur gefist Jesú Kristi og helgað honum líf þitt, ert þú hans barn. Frá
himni kemur hann aftur sýnilegur til jarðarinnar, til að dæma lifendur og dauða,
eins og segir í trúarjátningu okkar.
| Fl 4:1. | Þess vegna, mínir elskuðu bræður, gleði mín og kóróna, standið stöðugir í Drottni, þér elskuðu. |
Hamingja Páls yfir þessum söfnuði leynir sér ekki í þessum orðum, en þeir þurfa samt á hvatningu að halda. Þessa þurfum við líka að minnast, þegar allt leikur í lyndi í okkar hópum eða söfnuði. Alltaf má búast við erfiðleikum í kristilegu starfi, eins og í einkalífinu. Baráttan er þroskandi og trúarstyrkjandi, ef hún er háð í Jesú nafni og í samfélaginu við hann -- í lifandi trú.
Söfnuðurnir sem Páll hafði stofnað og stutt, sérstaklega þó Filippísöfnuðurinn voru
lífsstarf hans og sá söfnuður bar af eins og kóróna starfsins, og sá söfnuður bar af
eins og kóróna starfsins. Kórónu lífsins hlýtur hver sá sem reynist trúr Jesú Kristi,
sbr. Opinb, 2:10: Vertu trúr, allt til dauða og ég mun gefa þér kórónu lífsins.
Þessi orð hafa verið sögð við þig í Jesú nafni, þegar þú fermdist.
| Fl 4:2. | Evodíu áminni ég og Sýntýke áminni ég um að vera samlyndar vegna Drottins. |
Hér bregður Páll upp stuttri og skýrri mynd af tveimur skapmiklum konum í söfnuðinum, sem eiga í einhverjum deilum eða erjum. Þetta hlýtur að hafa verið orðið mikið vandamál, fyrst Páll nefnir þetta í bréfinu, en gefur þeim um leið vitnisburð um dugnað í boðuninni með Páli. Það gæti bent til þess að þær hafi boðað fagnaðarerindið á einhvern hátt meðan Páll var að störfum annars staðar, eins og t.d. meðal kvenna.
| Fl 4:3. | Já, ég bið einnig þig, trúlyndi samþjónn, hjálpa þú þeim, því að þær börðust með mér við boðun fagnaðarerindisins, ásamt Klemens og öðrum samverkamönnum mínum, og standa nöfn þeirra í lífsins bók. |
Þessi trúlyndi samþjónn gæti hafa verið Tímóteus, en þó er líklegra að átt sé við einhvern
annan ónefndan trúlyndan samþjón
.
Stundum er betra að annar en forstöðumaðurinn taki að sér að sætta þá sem deila, ekki síst þegar um skapmikla einstaklinga er að ræða. Vandamál af þessu tagi koma stundum upp í söfnuðum og kristilegum félögum.
En nú hvetur Páll söfnuðinn til innilegs samfélags við Jesú, sem hann kallar að
vera í Drottni
.
| Fl 4:4. | Verið ávallt glaðir í Drottni. Ég segi aftur: Verið glaðir. |
| Fl 4:5. | Ljúflyndi yðar verði kunnugt öllum mönnum. Drottinn er í nánd. |
Drottinn er í nánd. Hann er nálægt þér, í hjarta þínu. Við endukomu hans átt þú að vera viðbúinn, hvenær sem er.
Gleðin í Drottni er fyrst og fremst innri gleði -- gleði hjartans -- hjartanleg gleði, sem er ólýsanleg fyrir þeim sem ekki eiga lifandi samfélag við Drottin Jesú í heilögum anda. Þetta er sú gleði, sem hver einasti maður þráir í hjarta sínu og eru alltaf að leita eftir, en flestir leita ekki þar sem þessa gleði er að finna, heldur í heimslegum skemmtunum og oft í víni eða í vímugjöfum.
Gleði trúarinnar er ávöxtur innri friðar, sem mannshjartað þráir, en finnur ekki nema í lifandi trú á frelsarann Jesú Krist.
Taktu á móti Jesú Kristi sem persónulegum frelsara þínu, þá munt þú finna þennan frið, sem hjarta þitt þráir.
Hér er Páll að tala um innri gleði, sem fær útrás í ytri fögnuði og segir: Ljúflyndi
yðar verði kunnugt öllum mönnum. Drottinn er í nánd.
Þá er ekkert óeðlilegt að tjá þá
gleði í söng, í hreyfingum t.d. með því að lyfta höndum, en allt slíkt verður að koma frá
hjartanu, en ekki af neinni uppgerð. Þeir sem ekki eiga lifandi trú eru næmir fyrir allri
tilgerð og hræsni, þótt það sé ekki nema einn maður sem leikur
einhverja
hrifningu. Sá leikur gæti valdið hneykslun, andlegu slysi hjá einhverjum. Hræsnin er sigur Satans.
| Fl 4:6. | Verið ekki hugsjúkir um neitt, heldur gjörið í öllum hlutum óskir yðar kunnar Guði með bæn og beiðni og þakkargjörð. |
| Fl 4:7. | Og friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, mun varðveita hjörtu yðar og hugsanir yðar í Kristi Jesú. |
Á öllum sviðum megum við leita til Drottins með vandamál okkar í trausti til þess, að Jesús er alltaf til staðar og heyrir bænir okkar og bænheyrir eftir visku sinni, strax ef það hentar, eða seinna, þegar hann hefur búið aðstöðu til bænheyrslu. Þá erum við stundum blind fyrir því, að þetta var bænheyrsla Guð, sem við báðum um fyrir löngu síðan. Guð gleymir engri bæn, sem beðin er í trú og einlægni.
Við megum þakka Guði fyrirfram fyrir bænheyrslu. Það gerði Jesús, þegar hann vakti Lasarus upp frá dauðum. (Sjá: Jóh. 11:41-44.)
| Fl 4:8. | Að endingu, bræður. allt sem er satt, allt sem er göfugt, rétt og hreint, allt sem er elskuvert og gott afspurnar, hvað sem er dyggð og hvað sem er lofsvert, hugfestið það. |
| Fl 4:9. | Þetta, sem þér hafið bæði lært og numið, heyrt og séð til mín, það skuluð þér gjöra. Og Guð friðarins mun vera með yður. |
Páll hefur fengið sendingu frá söfnuðinum.
| Fl 4:10. | Ég varð mjög glaður í Drottni yfir því, að hagur yðar hefur loks batnað svo aftur, að þér gátuð hugsað til mín. Að sönnu hafið þér hugsað til mín, en gátuð ekki sýnt það. |
| Fl 4:11. | Ekki segi ég þetta vegna þess að ég hafi liðið skort, því ég hef lært að láta mér nægja það sem fyrir hendi er. |
| Fl 4:12. | Ég kann að búa við lítinn kost, ég kann einnig að hafa allsnægtir. Ég er fullreyndur orðinn í öllum hlutum, að vera mettur og hungraður, að hafa allsnægtir og líða skort. |
| Fl 4:13. | Allt megna ég fyrir hjálp hans sem mig styrkan gjörir. |
Páll hefur lært nægjusemi, sbr. 1.Tím. 6:6. Að lifa við allsnægtir eða nægjusemi eða hvað annað,
það megnar hann fyrir hjálp hans sem mig styrkan gjörir
Síðan rifjar Páll upp viðskipti sín við söfnuðinn og trúfesti safnaðarins við hann. Filippíusöfnuðurinn einn hafði reikningshald yfir úttekt og innlegg viðvíkjandi Páli og báru umhyggju fyrir honum og þörfum hans.
Páll minnist á sendinguna sem hann fékk með Epafrodítusi, sem hann segir frá í öðrum kapítula, og líkir matargjöfinni við fórn, sem er Guði góður ilmur, sbr. 1. Mós. 8:21 og 2. Mós. 29:18, eða reykelsisfórn Guði til handa. Hann lýkur þeirri frásögn með fullvissu um að Guð muni launa þeim það ríkulega:
| Fl 4:14. | Engu að síður gjörðuð þér vel í því, að taka þátt með mér í þrengingu minni. |
| Fl 4:15. | Þér vitið og, Filippímenn, að þegar ég í upphfi boðaði yður fagnaðarerindið og var farinn burt úr Makedóníu, hafði enginn söfnuður nema þér einir reikning hjá mér yfir gefið og þegið. |
| Fl 4:16. | Meira að segja, þegar ég var í Þessaloníku, senduð þér mér oftar en einu sinni til nauðsynja minna. |
| Fl 4:17. | Ekki að mér væri svo umhugað um gjöfina sem um ábata þann, sem ríkulega rennur í yðar reikning. |
| Fl 4:18. | En nú hef ég fengið allt og hef meira en nóg síðan ég af hendi Epafrodítusar tók við sendingunni frá yður, þægilegum ilm, þekkri fórn, Guði velþóknanlegri. |
| Fl 4:19. | En Guð minn mun af auðlegð dýrðar sinnar í Kristi Jesú uppfylla sérhverja þörf yðar. |
| Fl 4:20. | Guði og föður vorum sé dýrðin um aldir alda. Amen. |
| Fl 4:21. | Heilsið öllum heilögum í Kristi Jesú. | Fl 4:22. | Bræðurnir, sem hjá mér eru biðja að heilsa yður. Allir hinir heilögu biðja að heilsa yður, einkanlega þeir sem eru í þjónustu keisarans. |
| Fl 4:23. | Náðin Drottins Jesú Krists sé með anda yðar. |
Á þessum kveðjum sjáum við að trúarvakning hefur orðið í þjónustuliði keisarans í Róm, sem hafði aðgang að dvalarstað Páls ásamt fangavörðum, sem líka voru í þjónustu keisarans. Páll hefur því haft ótrúleg áhrif, þótt hann hafi verið í fangelsi í Róm. Hann var látinn laus um alllangan tíma, en um það stendur ekkert í Nt. Þá mun hann hafa heimsótt söfnuðina sína og farið til Spánar í kristniboðsferð.