Sjálfsafneitunarhugtakið er eitt vinsælasta umræðuefnið eða viðmiðið í umræðu um kristna trú. Jesús afneitaði sjálfum sér. „Hann svipti sig öllu, tók á sig þjóns mynd og varð mönnum líkur.“ Við horfum á og íhugum þessa mynd af Jesú. Hann var á himnum. Hann var hið skapandi Orð Guðs (Jh. 1:1). Fyrir hann er allt skapað (I. Ko. 8:6).
Það hefur verið sagt að maðurinn geti skilið tölur upp í milljón. Þar fyrir ofan eru tölurnar háðar ímyndunaraflinu. Við þurfum að setja þær í samhengi við eitthvað sem við þekkjum til þess að geta áttað okkur á stærðunum, t.d. hversu mörgum íbúðum eða bílum upphæðin samsvarar, eða hversu margra ára launum hún samsvarar. Guðdómurinn er svo óendanlega miklu stærri en nokkrar tölur. Heilagleiki og kærleiki Guðs verður heldur aldrei skilinn af mannlegum huga nema að litlu leyti. Jafnframt má segja að synd mannsins sé svo djúp og mikil andstæða við heilagleika Guðs að mannlegur hugur geti ekki skilið alvarleika hennar. Við þekkjum ýmsar takmarkanir okkar og á leið okkar með Drottni lærum við smám saman að þekkja fleiri slíkar. Á sama hátt er það með syndir okkar. Alvarleiki þeirra verður okkur smám saman betur ljós eftir því sem við kynnumst betur Jesú, fórn hans á Golgata og kærleika Guðs.
En hversu vel þekkjum við okkur sjálf? Við viljum fylgja Jesú og afneita sjálfum okkur, en baráttan verður einhvern veginn helst við einstakar syndir okkar og takmarkanir. Við berjumst við að reyna að elska hvert annað, að vinna í Guðs ríki, að boða Krist, að lifa samkvæmt hans vilja, að eignast dýpra og betra bænalíf, o. s. frv. En er það það sem þetta orð segir: „Hver sem vill fylgja mér, afneiti sjálfum sér“? Tökum eftir því að Jesús er hér ekki að tala um einstaka eðlisþætti okkar, synduga eða ekki synduga, heldur um okkur sjálf—sjálfið okkar—egóið—allt sem við erum sem syndugir menn. Hér er raunverulega verið að tala um okkar gamla Adam, sem miðar allt út frá sjálfum sér—þar sem þörfin er viðurkenning fyrir það sem við teljum okkur gera vel, þörfin á viðurkenningu fyrir að hafa rétt fyrir sér, réttlætiskenndin í okkar sjálfra garð. Þegar eitthvað af þessu bregst sárnar okkur. Tökum eftir þessu einkenni: Sárindi. Sárindi eru einkenni um að við höfum ekki afneitað sjálfinu—ekki afneitað okkur sjálfum. Afleiðing sárinda eru þau gjarnan að við einangrum okkur frá þeim eða því sem sárindunum valda. Móðgumst jafnvel stórkostlega. Og með móðguninni kemur þörf fyrir einhvers konar hefnd, sem við þá köllum réttlæti. Erum við ekki stórfurðulegt fólk, við hin kristnu? Jesús segir í framhaldi af þessu: „Því að hver sem vill bjarga lífi sínu, mun týna því og hver sem týnir lífi sínu vegna mín og fagnaðarerindisins, mun bjarga því.“ (Mk. 8:35.) Það er því ljóst að hinn gamli Adam með öllum sínum sárindum, móðgunarkennd og réttlætiskennd gagnvart eigin skinni verður að fara. Fyrir trúna er hann krossfestur með Kristi. Afneitum honum. Verum með hermönnunum í að hæða hann þar sem hann engist á krossinum, því að hann á það skilið. Þú, minn gamli Adam, stíg þú niður af krossinum ef þú getur! Það er kominn réttur dómur fyrir þig.
Ef við hjálpum hinum gamla Adam niður, þá deyr ekki bara hann, heldur fyrirgerum við okkar eilífa lífi: „Hver sem vill bjarga lífi sínu, mun týna því.“
Jesús afneitaði sjálfum sér og sínu egói. Hann tók á sig egó Péturs, sem afneitaði honum, egó lærsiveinanna sem flúðu af hólmi trúvana, egó ræningjanna á krossinum, egó morðingja og misyndismanna, egó mitt og egó þitt, því að hann tók á sig allt okkar synduga eðli og syndina með og bar það allt upp á krossinn. Og þar á það heima. Með þessu gaf hann okkur hlutdeild í sínu eðli, sínu egói, í sér. Höfnum sjálfinu, egóinu, og lifum með Kristi, í Kristi og hann í okkur í hinum nýja Adam, sem var skapaður í okkur við endurfæðinguna. Með öðrum orðum: afklæðumst hinum gamla manni, „sem er spilltur af tælandi girndum“, en íklæðumst hinum nýja manni „sem er skapaður eftir Guði í réttlæti, og heilagleika sannleikans“ (Ef. 4:22-24). Lífið liggur við.