Séra Richard Wurmbrand segir í hugvekju út frá þessu orði:
Kona nokkur kom grátandi inn á lögreglustöð. „Þið verðið að finna manninn minn. Ég get ekki lifað án hans. Hann er horfinn.“
„Augnablik, frú, við verðum að fá staðreyndirnar í réttri tímaröð. Hvenær hvarf maðurinn þinn?“ „Fyrir viku síðan.“
„Hvers vegna beiðstu þangað til í dag með að tilkynna hvarfið?“
„Hann fær útborgað í dag.“
Mörg okkar leita Drottins þegar við þurfum hjálpar hans við, þegar við eigum í erfiðleikum, en ekki einfaldlega af því að við elskum hann.
Mundir þú elska frelsara sem hékk á krossi og tilkynnti að Guð hefði yfirgefið hann? Hefðir þú eytt ást þinni, dýrindis smyrslum og ilmjurtum á frelsara sem var liðið lík og gat ekki orðið nokkrum til hjálpar? Það gerði María Magdalena. Hún sat elskandi og grátandi hann við gröf hans. Það var þess vegna sem hann reis svo fljótt upp. Þó hann hefði verið grafinn á föstudagskvöldi var hann lifnaður við á sunnudagsmorgni. Andi hans sá Maríu grátandi við gröfina og hann gat ekki staðist tár hennar.
Sýndu Guði og meðbræðrum þínum óeigingjarnan kærleika, sem ekki breytist með kringumstæðum.
Hvernig elskum við Jesú? Er hann okkur fyrst og fremst nauðvörn í lífsbaráttunni? Einhver sem við leitum til eins og bankans með yfirdrátt þegar kreppir að? Eða er hann það sem hjarta okkar þráir og leitar samvista við á öllum tímum? Er hann það sem hjarta okkar þráir að allir fái að kynnast? Hvernig er vitnisburður okkar? Jesús gaf líf sitt til þess að taka á sig þá refsingu sem við höfðum unnið til með synd okkar. Hann sýndi með því hinn fullkomna kærleika í verki. Hann gekk alla leið. Við höfum tekið við hjálpræði hans og fyrirgefningu synda okkar. Við höfum endurfæðst fyrir trúna á það sem Jesús gerði og var—og er.
Ég hef verið að lesa bókina „Share Jesus Without Fear“ (Að segja frá Jesú án ótta) eftir William Fay. Þetta er sérútgáfa fyrir Gídeon, og tengir sig við Vitnisburðartestamentin. Þessa bók þyrfti að staðfæra fyrir okkur á Íslandi.
Eitt af því sem Fay varar við er það sem hann kallar „þagnarsynd“, þá synd að halda Jesú fyrir sjálfan sig, að benda ekki öðrum á hann. Ef við erum gripin af Jesú, þá þráir sál okkar að vitna um hann. Fay gefur ýmis góð ráð til þess að sigrast á óttanum og einnig til þess að ná meiri virkni í vitnisburð okkar, þannig að við séum mannaveiðarar með góð veiðitæki og veiðitækni, ef svo má segja.
Ef við finnum að við eigum við vandamál að etja í þessu efni, leggjum það þá fyrir Drottin í bæn. Leggjum þessa hluti fram sem bænarefni á sambænastundum okkar. Lærisveinar Jesú fengu æfingu í vitnisburði, þegar þeir voru sendir út tveir og tveir saman. Við þurfum einnig að æfa okkur.
Einnig ætti kærleikur okkar að brenna þeim félögum okkar sem eru sjúkir, aldraðir eða veikir í trúnni. Höfum samband við þá. Við höfum dæmi um aldna félaga, sem glöddust mjög vegna þess að þeir fengu heimsókn eða símhringingu frá gídeonfélaga. Kapelánar þyrftu að reyna að hvetja til slíkra heimsókna eða að fara sjálfir ella. „Sjúkur var ég og þér vitjuðuð mín,“ sagði Jesús (Mt. 25:36).
Mættum við elska Drottin eins og segir í Ljóðaljóðunum 5:8:
Þegar þér finnið unnusta minn, hvað ætlið þér að segja honum? Að ég sé sjúk af ást!
Hvað gerir ung stúlka, sem er sjúk af ást, annað en að tala um unnusta sinn?
Ég elska þig, Jesús, ég orðinn er þinn.
Ég elska þig, Jesús, ég veit þú ert minn.
Minn lausnari, ástvin ert ljúfastur þú.
þér lofgjörð ég færi í staðfastri trú.Ég elska þig, Jesús, sem unnir mér fyrst
og eilífa keyptir mér sælunnar vist
með krossdauða þínum og þyrnanna neyð.
Ég þér vil nú fylgja um ævinnar skeið.Ég lofa þig, Jesús, í lífi og deyð.
Ég lofa þig, Jesús, í gleði og neyð.
Þá helstundin kemur og kraftur mér dvín,
ég kem þá, ó, Jesús, minn vinur til þín.___
William Ralph Featherstone (1842-1878) fæddur í nágrenni Montreal í Kanada.
Ísl. texti: Steingrímur Thorsteinsson, 1831-1913, rektor og skáld.
(Þýðing úr íslensku á norsku: Trygve Bjerkrheim)
Lag: Adoniram Judson Gordon (1836-1895), amerískur baptistaprestur.