Sabbatsdag nokkurn hafði rabbí Meir farið í sýnagóguna. Meðan hann var þar, gerðist það að litlu drengirnir hans tveir fundust látnir eftir að þeir höfðu klifrað upp í tré og dottið niður. Eiginkona hans, Beruria, tók lífvana líkamana upp í herbergi og dró rekkjuvoð yfir þá. Þvínæst fór hún niður að taka til matinn fyrir eiginmann sinn.
Þegar hann kom heim, fór hann með borðbænina samkvæmt forskriftinni, settist til borðs og fór að undrast um drengina.
Konan svaraði: "Þeir eru bara börn. Hvers getur maður vænst af þeim?"
Þegar rabbíinn hafði lokið við að matast, sagði konan: "Ég verð að spyrja þig einnar spurningar. Nágrannakona mín bað mig að geyma fyrir sig verðmæta eyrnalokka, af því að maðurinn hennar væri drykkfelldur og myndi selja þá. Nú er maðurinn hennar látinn og ég þarf að skila þeim. Mér þóttu þeir yndislegir. Þegar þú varst ekki heima, setti ég þá gjarnan upp og dáðist að þeim í speglinum. Þeir voru eitt af því sem veitti mér gleði í lífinu. Ætti ég að skila þeim?"
Rabbíinn svaraði: "Ég er ekki alveg viss hvers vegna þú spyrð, en ég held að þú ættir að skila þeim og þakka konunni fyrir þau forréttindi að hafa fengið að njóta þeirra svona lengi."
Þá sagði hún: "Komdu með mér. Ég ætla að sýna þér hversu fagrir þeir eru."
Hún leiddi mann sinn upp í herbergið, dró niður voðina og sagði: "Þetta eru gimsteinarnir. Við höfum notið þess tíma sem við áttum með þeim. Við skulum skila þeim til eigandans með þakklæti."
Rabbíinn svaraði: "Blessun er hverjum manni að viturri konu. Drottinn gaf og Drottinn
tók. Lofað veri nafn Drottins."
Tökum okkar missi með þessum huga.
Þessi grein er úr daglegum hugvekjum Sr. Richards Wurmbrand, "Reaching Towards the Heights"